Ik zit sinds gisteren met een serieuze verkoudheid; een uitgesteld cadeautje van Fanny van vorige zondag ;-)  Vandaag gaat het echter al een stuk beter, en dat is allemaal te danken aan het ultieme anti-verkoudheidsrecept van mijn grootmoeder zaliger:

Men neme:

• 1 fles rode wijn.  Het hoeft niet de beste wijn te zijn, maar ook niet de slechtste: je moet hem namelijk nog altijd zelf opdrinken ;-)
• 1 appelsien in kleine stukjes gesneden
• 4 kruidnagels
• 2 blaadjes laurier
• 1 kaneelstok (poeder mag ook)

Gooi alles in een steelpan en verwarm alles op een laag vuurtje.
Laat het zachtjes opwarmen (zeker niet laten koken want dan vervliegt de alcohol).
Voeg enkele soeplepels suiker toe naar eigen smaak.
Giet het goedje door een zeefje in een groot theeglas en drink zo heet mogelijk op.
Kruip daarna direct in je bed en zweet alles uit.

s' Anderendaags zal je je al een pak beter voelen...

'k Wist niet dat auto's gevoelens hadden.  En eerlijk gezegd, als je me dat enkele maanden geleden had proberen wijs te maken dan had ik je gegarandeerd voor zot verklaard.  Ondertussen weet ik wel beter...  Er kán gewoon geen andere verklaring zijn voor de dingen die ik de laatste maanden meegemaakt heb :-)

Het begon allemaal 3 maanden geleden toen ik 's avonds na mijn werk naar huis reed en de bestuurder rechts voor mij plots besliste om links een parkeerplaats in te draaien.  Ik kon hem onmogelijk nog ontwijken en voor ik het besefte stond ik stil met mijn auto vol stinkende rook en een lege airbag tussen mijn benen.  De schade was aanzienlijk...  Op zo'n moment denk je natuurlijk alleen maar aan schade aan jezelf (die gelukkig nihil was), de papierrommel en hoe terug thuis te raken.  Dus, toen mijn vervangwagen geleverd was dacht ik al niet meer aan mijn arme wagen die eenzaam vanop de takelwagen mocht toekijken hoe ik opgelucht terug huiswaarts reed, mezelf gelukkig prijzend dat het 'maar' een leasingwagen was. 

Hij zou mij wel terugpakken....

2 weken later was mijn wagen eindelijk klaar.  Hij zag er terug als nieuw uit en was zelfs vanbinnen volledig schoongemaakt, iets wat ik al eens durfde na te laten ;-)  Opgetogen stapte ik in, maar toen begon het al: alle instellingen waren weg.  Dat leek mij op dat moment logisch, want waarschijnlijk hadden ze tijdens de reparatie de batterij moeten loskoppelen, maar dat was nog niet alles.  Tijdens de rit naar huis viel me op dat het automatische startstop-systeem niet meer werkte.  Dat wekte al iets meer argwaan, maar hé, ik reed nog, dus waarom me zorgen maken...  Ik besefte pas 's anderendaags dat er echt iets loos was: 's morgens waren alle instellingen waren wéér weg...

Na een goeie wasbeurt die avond waren we echter terug goeie vriendjes en was alles terug in orde...  Ok, het automatische startstop-systeem werkte niet meer, maar echt last heb je daar niet van.  En zolang ik hem niet langer dan 15 minuten onafgesloten liet staan bleven alle instellingen netjes bewaard.  Allebei gelukkig...  Tot ik Fanny leerde kennen.  Plots was hij stikjaloers en eiste hij ook een groot  onderhoud, wat ik wekenlang uitstelde.  Daar was hij natuurlijk niet tevreden mee en gaf dan maar een subtiele hint dat hij ook wat aandacht nodig had door het oliepeil lampje te laten branden.  Wéér had ik geen oog voor zijn verzuchtingen en vulde gewoon wat olie bij en dacht dat de kous daarmee wel af zou zijn.

Niet dus...   Eerst strubbelde hij wat tegen bij het starten 's morgens, maar na enkele pogingen lukte het uiteindelijk wel en kon ik naar mijn werk rijden.  Tegen de tijd dat ik eindelijk een onderhoud geboekt had was het al véél te laat: hij weigerde gewoon te starten...  Na enkele telefoontjes was ook dat probleem opgelost: wagen weggetakeld naar de garage en ik weer een nieuwe vervangwagen...

Man wat heb ik mijn wagen gemist tijdens die week.  Die vervangwagen was echt een ramp: trok voor geen meter op en maakte meer lawaai dan die Leopard tanks uit mijn legerdienst.  Toen we vorig weekend op de autostrade reden moesten de kinderen echt roepen om elkaar te kunnen verstaan...  Ik was dus dolgelukkig toen ik hem gisterenavond terug mocht gaan ophalen, totaal onvoorbereid op de wraakgevoelens die hij nog tegenover mij koesterde.  Ik had het nochtans kunnen weten: ik was nog geen 100m ver gereden of er vloog een onnozel steentje tegen mijn ruit en bang: een barstje er in.  Pech gehad...  Máár, het startstopsysteem werkte weer en ik was gelukkig...

...tot deze morgen.  Ook nu weer weigerde hij dienst, waardoor ik weer genoodzaakt was hem weg te laten slepen en ik nu weer met zo'n ergerlijk mormeltje moet rondrijden...

Heeft er iemand een idee hoe ik dit terug kan goedmaken?  Zou een verwenbeurt in de carwash niet kunnen helpen?  Alle suggesties zijn welkom...

Vorige zondag "The Infadels", gisteren een iets anders optreden: Klassiek in de Stad.  Cultuur met de grote C deze keer, volgens die gasten zelf.  De muziekdirecteur maakte het tijdens een speech vrij duidelijk dat hij zijn opera hoger achtte dan de toneelkring 'Klein maar fijn' of de volksdansgroep van Bachten de Kupe.  Hij vond het dan ook niet zinvol dat de nieuwe minister van cultuur subsidies  aan die minderwaardige projecten gaf.  Ondanks dat zijn speech bij momenten wel grappig was had ik het niet zo voor dat elitair gedoe.  Ik vind opera persoonlijk niet belangrijker dan dat concert van vorige zondag of zelfs de fanfare in ons dorp...

Begrijp me niet verkeerd: ik kan zo'n klassiek concert echt wel smaken en zo'n groot orkest en 44-koppig koor is echt wel indrukwekkend.  Ik vind gewoon dat elk stuk cultuur zijn eigen plaats heeft.  Zo zorgen The Infadels bvb voor pure fun, terwijl Madame Butterfly die zingt over haar verloren liefde mij meer kan ontroeren. 

Die fanfare...  Wel...  laten we zeggen dat die ook wel hun fans zullen hebben ;-)

Ik dank mijn (grote)baas op mijn blote knietjes dat hij mijn auto sponsort.  Dat spaart mij maandelijks een hoop geld uit en gisteren was dat zéker het geval, want alles samengeteld heb ik wel meer dan 600 Km gereden...

's Morgens had ik in Oostende afgesproken met Fanny.  Zij is daar in de buurt op vakantie met enkele vriendinnen.  Aangezien haar ex de kinderen (voor een dag) kwam halen hadden wij enkele uren vrij spel.  Ze wou echter niet in Oostende blijven om niet het risico te lopen haar ex tegen het lijf te lopen, dus trokken we naar Brugge om daar te toerist uit te hangen.  Het was een gezellige dag die spijtig genoeg weer veel te snel voorbij was: ze moest om 18u haar kinderen terug ophalen aan het station.

Voor mij was de dag nog lang niet voorbij. Ik lag pas om 2u30 in bed want ik had om 18u30 nog in Gent afgesproken met Schrijfster (een mede-reizigster van vorig jaar) om samen met een vriend van haar in Heerlen (NL) naar The Infadels te gaan kijken.  Ik kende de groep enkel van een paar nummers op Stubru, maar ze had me verzekerd dat ik ze wel goed ging vinden.  In elk geval beter dan alleen thuis te zitten ;-)

Wel, ik moet zeggen dat ze groot gelijk had.  Dit is echt een van de weinige groepen die live stukken beter zijn dan op plaat.  De zanger kreeg de zaal in mum van tijd in vuur en vlam en op de muziek (een opzwepende mix van rock en dance) kon je echt niet stil blijven staan.  Die mannen konden echt wel een feestje bouwen...  De naam Infadels schijnt trouwens de komen uit een boodschap van Bin Laden waarin hij het woord 'Infidels' verkeerd uitspreekt, dit geheel ter zijde :-)

Het voorprogramma daarentegen was maar zwak: een lokaal groepje jonge mannekes die elk op zich echt wel talent hadden.  De drummer leek bijvoorbeeld maar een jaar of 14, maar kon wel een stukske drummen: zijn solo was best wel indrukwekkend.  De zanger kon ook echt zingen wat niet altijd vanzelfsprekend is, en de gitarist en toetsenist mochten er ook zijn.  Ze leken dus alles in huis te hebben om het te kunnen maken, maar toch lukte dat niet echt.  Dikwijls begonnen de nummers veelbelovend maar werd het daarna om zeep geholpen door het geëxperimenteer met hun elektronica.  Hun nummers waren ook heel rommelig, vol stijlbreuken: rustig begin, daarna plots keiharde rock, dan weer meer symfonisch, you get the picture.  En als er dan eens een nummer door onze strenge selectie geraakte dan hielp en onpassend einde alles wel weer om zeep.  No, they were definitely not the Infadels...

Deze wel (ook al zegt hun lichtkrant van niet):

Infadels - Love like Semtex (live in Paradisco)

Mijn verlof is weeral meer dan een week voorbij, maar ik heb het ondertussen nog niet veel tijd gehad om hier iets nieuws te komen schrijven.  Veel bijzonders heb ik ook niet te melden.  Fanny is 2 keer op bezoek gekomen met haar kinderen.  Tussen haar en mijn kinderen klikte het meteen, die amuseerden zich rot op het strand.

Voor ons was wel een beetje raar.  Kussen, strelingen en aanrakingen moesten heel geniepig gebeuren, want de kinderen mochten nog niets in de gaten krijgen.  Nu zijn mijn kinderen nog heel naïef, haar zoontje daarintegen hield ons nauwlettend in het oog.  Die heeft namelijk instructies gekregen van zijn jaloerse vader: hij moet de mannen omtrent mama goed in de gaten houden en daarna verslag uitbrengen bij zijn papa.  Hij was dus héél achterdochtig tegenover mij.  Toen ik hem een tijdje later zag kijken hoe ik en mijn kinderen in het water aan het ravotten waren zag ik mijn kans om het ijs wat te breken en wenkte hem dichterbij.  Al gauw speelde hij enthousiast mee...  Missie geslaagd ;-)

Het 2e bezoek moest ik weer van vooraf aan beginnen: hij was in de tussentijd weer een dag bij zijn vader geweest.  Ik snap niet goed waarom mensen hun kinderen zo opstoken...  Zij zijn zo al de dupe van een relatie die stukloopt, waarom het voor hen dan nog erger gaan maken door hen als spion te gaan inzetten.  Je merkt gewoon aan die jongen dat hij het daar moeilijk mee heeft...